szybki kontakt

Potrzebna pomoc? 22 400 78 72

kontakt

AMORTYZACJA NIERUCHOMOŚCI NABYTEJ W DRODZE LICYTACJI

AMORTYZACJA NIERUCHOMOŚCI NABYTEJ W DRODZE LICYTACJI OD KOMORNIKA

Kwestia powyższa uregulowana jest w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r.  o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 74 poz. 397) i w ustawie kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 101).

Zgodnie z art. 16a ust 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty

przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c ustawy o CIT, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4. Tym samym od miesiąca następnego po uwidocznieniu nieruchomości w ewidencji środków trwałych, pod warunkiem spełnienia wymogów art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, można dokonywać odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16h ust 1 Ustawy o CIT Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się: 

1) od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór;

Jeśli zaś chodzi o przesłankę kompletności i zdatności do użytku o której mowa w art. 16 a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych to wskazać należy, iż kompletność i zdatność do użytku stwierdza się najczęściej dokumentem odbioru technicznego, a niekiedy protokołem. Nie jest to konieczne, zwłaszcza przy oddawaniu do używania dużej ilości niskocennych środków trwałych. Kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją wymogi formalne, to także one są spełnione (np. wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie budynku, choć nie jest to warunek przewidziany przez prawo podatkowe).

Nadto przy odpowiedzi na powyższą kwestię należy opierać się na ustawie kodeks postępowania cywilnego, w szczególności na przepisach regulujących postępowanie egzekucyjne – egzekucję z nieruchomości.

Zgodnie z art. 999 § 1 k.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest także tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości.

Postanowienie to ma charakter konstytutywny.

Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności stanowi podstawę do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nabytej nieruchomości i jednoczesnego opróżnienia znajdujących się w tej nieruchomości pomieszczeń, bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności.

Przepis ten nie uzależnia nabycia prawa własności od dokonania właściwego wpisu w księdze wieczystej, jak i nie stwierdza, iż dniem przeniesienia własności jest ujawnienie wpisu w księdze wieczystej – taki wpis potwierdza jedynie, iż prawo własności nieruchomości przysługuje wnioskodawcy, a nie skutkuje nabyciem ww. prawa. Innymi słowy dniem nabycia prawa własności nieruchomości w drodze licytacji jest dzień uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, a nie dzień dokonania wpisu do księgi wieczystej, czy też uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu planu spłaty sumy uzyskanej w licytacji.

W orzeczeniu z 21 czerwca 2006 r., II FSK 921/2005, LexPolonica nr 417821 (Mon. Pod. 2006, nr 8, s. 2), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Podatnik może amortyzować dla celów podatkowych wyłącznie te środki trwałe, do których przysługuje mu prawo własności. Wyjątki od tej zasady dotyczą jedynie amortyzacji środków trwałych, używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego (kapitałowego)”.

W doktrynie przyjęło się w zasadzie bezdyskusyjnie stwierdzenie, że środek trwały musi stanowić własność podatnika w rozumieniu cywilnoprawnym.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, iż ażeby nieruchomość można było zaliczyć do środków trwałych i w konsekwencji tego dokonywać od niej odpisów amortyzacyjnych musi przede wszystkim stanowić ona własność lub współwłasność podatnika.

Nieruchomość nabytą na licytacji będzie można wpisać do ewidencji środków trwałych w momencie kiedy nabywca stał się jej właścicielem, tj. od daty uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, pod warunkiem, że przedmiotowa nieruchomość jest kompletna i zdatna do użytku.

Dniem nabycia prawa własności nieruchomości w przypadku nabycia w drodze licytacji będzie dzień, w którym uprawomocniło się postanowienie sądu o przysądzeniu własności na rzecz kupującego.